Icon ios app
Strava
Free app for Android and iPhone

Costas Costas

Volos, Thessalia Sterea Ellada, Ελλάδα
Follow on Strava

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ Φτάνουμε στο Πληκάτι του Γράμμου ενδιάμεσο σταθμό ολιγοήμερου ποδηλατικού trekking στα παραμεθόρια βουνά των ελληνοαλβανικών συνόρων. Είναι ακόμη μεσημέρι, πολύ νωρίτερα από ότι έχουμε προγραμματίσει και αψηφώντας την διαφαινόμενη καταιγίδα που με εξαιρετική συνέπεια ξεσπούσε όλα τα προηγούμενα απογεύματα, αποφασίζουμε να προωθηθούμε στην γειτονική Αετομηλίτσα διασχίζοντας τον ορεινό όγκο (υψομ. 2163) που χωρίζει τα δύο χωριά, παρασυρμένοι από την ντοπαμινούχο αλαζονεία του ποδηλάτη "που πάντα προλαβαίνει". Ακολουθούμε αχαρτογράφητο χωματόδρομο που μας υποδεικνύει ντόπιος βοσκός που μοιάζει περισσότερο σαν να μας βρίζει παρά να μας καθοδηγεί. Ο χωματόδρομος είναι εξαιρετικά κακής βατότητας για οχήματα ειδικού τύπου (μουλαρόδρομος) και ο φόρτος μας ιδιαίτερα βαρύς, αποτελούμενος από σχάρες, σκηνές και βαλίτσες με προμήθειες και ανταλλακτικά. Όσο πιο αργά προχωρούμε κερδίζοντας ελάχιστα μέτρα υψόμετρο τόσο πιο γρήγορα τα μαύρα σύννεφα συγκεντρώνονται πάνω από τα κεφάλια μας. μην αφήνοντας κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για τις ξεκάθαρες προθέσεις τους. Αρκετά ανηφορικά χιλιόμετρα πριν το πολυπόθητο πάσο (σαλατούρα στα βλάχικα) μια ομοβροντία από την απέναντι κορφή σηματοδοτεί και την έναρξη της καταιγίδας η οποία ραγδαία εγκαθίσταται με αυξανόμενη ένταση. Η σφοδρότατη βροχόπτωση εφοδιάζοντας με τεράστιες ποσότητες νερού κάθε ρυάκι το μετατρέπει σε ορμητικό ποταμό, ενώ οι κεραυνοί που βάλλουν γύρω μας δεν υστερούν - τουλάχιστον σε επίπεδο τεχνικών και ηχητικών εφέ - από τις ρίψεις των πρώτων αμερικάνικων ναπάλμ στην περιοχή, κατά τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις της νεότερης ιστορίας της χώρας. Εντελώς ανέλπιστα μες την υποτυπώδη ορατότητα, ξεπροβάλλει πρόχειρο ποιμενικό κατάλυμα - κατασκευασμένο από σακούλες και κλαδιά - στο οποίο καταφεύγουμε και το οποίο αποσπά ομόφωνα τα πέντε αστέρια πολυτελούς διαμονής (ΦΩΤΟ: ο costas costas έξω από την ποιμενική κατασκευή σε μια ατυχή προσπάθεια ερασιτεχνικής μετεωρολογικής πρόγνωσης). Μια ολιγόλεπτη διακοπή της βροχόπτωσης μας παραπλανά ότι ίσως να είναι και οριστική και έτσι εγκαταλείπουμε την ζεστή θαλπωρή του καταλύματος συνεχίζοντας την ανάβαση. Σύντομα όμως η καταιγίδα επιστρέφει σφοδρότερη από πριν. Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως δεν μας απασχολούν πια ούτε το δριμύ ψύχος του υψομέτρου, ούτε οι δρόμοι που κυλούν σαν ποτάμια, ούτε οι κεραυνοί που πλήττουν τα ηρωικά μαχόμενα έλατα και τα πολυτραυματισμένα ρόμπολα, ούτε και η αυξημένη πιθανότητα συνάντησης με κάποια «περίεργη» αρκούδα που θα ήθελε ίσως να περιεργαστεί τους δύο άτριχους εποχούμενους πίθηκους που εισέβαλαν στο ζωτικό της χώρο. Την προσοχή μας πλέον μονοπωλεί μια αναθεματισμένη κολλώδης και ταχείας πήξεως λάσπη ικανή να αντικαταστήσει το τσιμέντο με το οποίο συνετέθη το σύγχρονο νεοελληνικό αστικό τοπίο. Τα κλαδιά που αρχικά χρησιμοποιούμε για την απομάκρυνση της λάσπης από ρόδες, φρένα, αλυσίδες και σασμάν σύντομα αντικαθίστανται από τα γυμνά μας χέρια τα οποία δίκην φτυαριών προσπαθούν να απομακρύνουν το επίμονο υλικό, μήπως και τελικά κατορθώσουν οι ρόδες και διαγράψουν μια πλήρη περιστροφή. Όποια όμως τεχνική και αν εφαρμόζουμε, μηδέ εκείνη της κίνησης με την όπισθεν εξαιρουμένης, καμία δεν αποδίδει με τελικό αποτέλεσμα την πλήρη ακινητοποίηση μας, πράγμα που μας αναγκάζει να εγκαταλείψουμε βαλίτσες και λοιπό φόρτο και να συνεχίσουμε πεζή με τα πολλαπλασίου βάρους ποδήλατα σηκωτά στα χέρια σε μία ιδιότυπη λασποπεζοπορία. Φτάνοντας στην Αετομηλίτσα αφήνουμε τα ποδήλατα και επιστρέφουμε πάλι με τα πόδια να μεταφέρουμε τον λοιπό μας εξοπλισμό αυτή τη φορά. Μπαίνοντας σούρουπο στην πλατεία του χωριού δεν μπορούμε να αντισταθούμε στη θέα του πρώτου λάστιχου με νερό. Η λάσπη που απελευθερώνεται αρχίζει να εμφανίζει τα ποδήλατα και να μετατρέπει το περιποιημένο κεντρικό καλντερίμι σε βρώμικο λασπόδρομο. Στο καταφύγιο της Αετομηλίτσας δεύτερο πλύσιμο με πυροσβεστικού τύπου μάνικα αποκαλύπτει ένα σπασμένο πίσω ντεραγιέ. - Μόλις βρέξει όλοι οι Αθηναίοι κολλάνε εκεί με τα 4Χ4 και πάμε και τους τραβάμε μας λέει ο διαχειριστής του ορειβατικού καταφυγίου, ο οποίος ευαισθητοποιημένος από την ελεεινή μας εμφάνιση ανάβει τις σόμπες, και μας προτρέπει να απλώσουμε για στέγνωμα όλο το βιός μας. Το βράδυ το ζευγάρι του καταφυγίου μας προτείνει μία άλλη διαδρομή – εκείνη της εξάντλησης των χειμερινών αποθεμάτων του τσίπουρου – την οποία αποδεχόμαστε με την δεδομένη Βολιώτικη επίδοση και επάρκεια. Οι πρώτες πρωϊνές ώρες μας βρίσκουν να ακούμε διηγήσεις από την διαμονή «επωνύμων». Γραμματικάκης, Καραμανλής, Κούρκουλος, Παπαχελάς είναι μερικά ονόματα που προλαβαίνω να συγκρατήσω πριν με λιώσει το σκληρό ηπειρώτικο ποτό. Το άλλο πρωί μετά το τηλεφωνικό σέρβις (που πας ρε Καραμήτρο αν δεν ξέρεις προς τα πού σφίγγει μια βίδα) που μας επιτρέπει την χρήση 2-3 μόνο γραναζιών και ακόμα λιγότερων ταχυτήτων, συνεχίζουμε την διάσχιση ανακαλύπτοντας τα κρυμμένα μυστικά του πολύπαθου βουνού, αρχής γενομένης από τις λίμνες Μουτσάλια στις Αρένες. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…, μια άλλη φωτογραφία…, άλλα ποδηλατικά παραμύθια που θα μπορούσα να διηγηθώ. ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ Η βροχή μας έχει καθηλώσει στο υπόστεγο ενός βενζινάδικου στον Πεντάλοφο του Βοίου όρους. Ποδηλατούσαμε απ’ το πρωί και ξεθεωμένοι περιμένουμε με ανυπομονησία να κόψει για να στήσουμε τα αντίσκηνα μας σε ένα από τα ξωκλήσια που έχουμε τσεκάρει στην περιοχή, να αλλάξουμε τα βρεμένα και να αναζητήσουμε τροφή. Η βροχή όμως συνεχίζεται και μας επιτείνει την κούραση και τον εκνευρισμό. Ξαφνικά καταφθάνει αδιαφορώντας για τις καιρικές συνθήκες σχεδόν τραγουδώντας ένας ποδηλάτης και μας χαιρετά εγκάρδια λες και γνωριζόμαστε καιρό. Αρχίζει να μας φωνάζει από μακριά για το πόσο ωραία είναι τα μέρη και η βόλτα του. Είναι καταμουσκεμένος, εξαϋλωμένος αλλά εξαιρετικά ευδιάθετος και ενθουσιώδης. Μιλάει μόνο Ιταλικά εμείς του απαντάμε Ελληνικά και παρ’ όλα αυτά δείχνουμε να συνεννοούμαστε θαυμάσια. Είναι άραγε η νοηματική που επιστρατεύουμε επικουρικά ή κάποια διεθνής ποδηλατική διάλεκτος που δεν χρειάζεται αλφάβητο και λέξεις παρά μόνο βλέμματα, συναισθήματα και περιηγητικές εντυπώσεις. Σχηματίζει ένα αριθμό στο κινητό του και μου το δίνει να μιλήσω χωρίς προλόγους και συστάσεις. - Που είναι αυτός ο τρελός με ρωτάει μια αντρική φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ευτυχώς στα Ελληνικά. Είπαμε να τον φιλοξενήσουμε στην Αθήνα αλλά αυτός πήρε το ποδήλατο και εξαφανίστηκε για μέρες. Ζητά να του μιλήσει στο τηλέφωνο αλλά ο Ιταλός αρνείται. Αντ’ αυτού βγάζει ένα μισολιωμένο από την βροχή και τη χρήση χάρτη και με το δάχτυλο μας δείχνει τη διαδρομή που ακολούθησε για να φτάσει μέχρι εδώ. Καταλαβαίνουμε ότι έχει κάνει φέτες ολόκληρη την ορεινή ραχοκοκαλιά της χώρας. Μας εξιστορεί τις περιπέτειες του ενώ κάθε τόσο σταματά για να εκφράσει τον θαυμασμό του για τα βουνά, τα δάση, τα χωριά και τους ανθρώπους που γνώρισε. Αισθάνομαι την υποχρέωση να εκθειάσω σαν ανταπόδοση τις ασύγκριτα μαγευτικότερες ομορφιές των Ιταλικών Άλπεων που έχει τύχει να επισκεφτώ ποδηλατικώς πρόσφατα. - Monte Rosa, Grand Paradiso, Very Beautiful του λέω. - Si si Τζουμέρκα, Αγγραφα μου αποκρίνεται fantastico - Aosta Valey, Dolomite, magnifico του κάνω Και συνεχίζουμε να ανταλλάσσουμε τοποθεσίες και τοπωνύμια, λες και εμφυτεύουμε τις εμπειρίες μας ο ένας στον άλλο. Ξαφνικά τον χάνουμε. Έχει μπει στο εσωτερικό του βενζινάδικου και επιστρέφει με το μισό ψυγείο έξω. Με σοκολάτες, παγωτά, μπισκότα, μπύρες και αναψυκτικά στήνει τον μπουφέ για ένα αυτοσχέδιο τσιμπούσι. Το γλέντι συνεχίζεται με αστεία και γέλια. Μας ζητάει πληροφορίες για το υπόλοιπο του ταξιδιού του αλλά αιφνιδιασμένοι και αποπροσανατόλιστοι του δείχνουμε πότε τη μια και πότε μια άλλη άσχετη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση αποδέχεται τις συστάσεις μας, με ενθουσιασμό και εμπιστοσύνη. Έχει σουρουπώσει. Είναι η ώρα να φύγει. Καταλαβαίνει την πρόθεση μας να τον κεράσουμε και τρέχει προς το ταμείο. Εμείς, πιο γρήγοροι έχουμε ήδη πληρώσει. Αποχαιρετιζόμαστε ξεκινά να φύγει αλλά ξαναγυρνά τρεις τέσσερις φορές κάτι να μας πει, κάτι να συμπληρώσει, κάτι να ρωτήσει και να μας αποχαιρετίσει ξανά. - Τι διάολο, εμείς θα σταματήσουμε τόσο νωρίς, ρωτάω χωρίς να περιμένω απάντηση από τον Αποστόλη - Την ίδια σκέψη έκανα και γω, μου απαντάει Ο ποδηλατικός πυρετός του Ιταλού είναι μεταδοτικός και μας έχει προσβάλει παρά την μόλις ολιγόωρη έκθεσή μας σ αυτόν. Δεν μας νοιάζει ποια είναι η κατεύθυνση του και αν η δική μας είναι η ίδια ή αντίθετη. Το μόνο που θέλουμε αυτή τη στιγμή είναι να είμαστε στο δρόμο. Χωρίς άλλη κουβέντα ανάβουμε τους φακούς και ριχνόμαστε ξοπίσω του καινούργιου μας φίλου, καθώς η φιγούρα του μόλις και μετά βίας αχνοφαίνεται να πλανάρει στις ριπές της βροχής. Η πινακίδα στην άκρη του δρόμου μας προειδοποιεί: ΠΡΟΣ ΓΡΑΜΜΟ.

Monthly Activity Distance

  • 0 km
  • 290
  • 580
  • 870
  • 1160
  • 1450
Jul 2017
Aug
Sep
Oct
Nov
Dec
Jan 2018
Feb
Mar
Apr
May
Jun
Jul

Current Month

  • 1,089.2km
    DISTANCE
  • 53h 4m
    TIME
  • 14,289m
    ELEVATION

Recent Achievements

  • PR on Μηλιές-Γέφυρα DH
  • PR on xourixti Climb
  • PR on Mouresi - Xourichti
  • PR on Ethniki Odos 34 Climb

Year-to-Date

Cycling
Distance 6,355.1km
Time 296h 15m
Elevation Gain 76,888m
Rides 93

All-Time

Cycling
Total Distance 89,860.5km
Total Time 4226h 21m
Total Elev Gain 1,396,779m
Total Rides 1124

Recent Photos