Namiddagrit

Ochtendrit

Ultrafietsen Social Ride

Namiddagrit - 160 cranks

Eerste rit van het jaar

Transcontinental Race 2024
Toch nog even een kort verslagje. 

Vooraf
Vorig jaar had ik ook al gereden, maar dit jaar beloofde een bijzondere editie te worden. Met een heel sterk deelnemersveld en vooral de bijzondere finish in Istanbul met een stuk door Azie leken me heel bijzonder. 

Ik was best goed voorbereid. Ik had een wat snellere fiets met versnellingen en nog wat meer reserve binnenbanden en nog wat meer warme kleding. 
Met 12000km training in de benen was de conditie ook erg goed. De routes had ik best goed voorbereid, maar door drukte met trainen en andere dingen had ik niet meer alle hotels en voorzieningen langs de route goed kunnen checken. 

Roubaix en de start
Op weg naar de bikecheck in Roubaix loop ik over het middenterrein van de historische wielerbaan. Heel bijzonder, om op deze plek te mogen starten. Bij de bikecheck kijken mensen met veel interesse naar mijn frametas. Ik had zelf een frametas gemaakt van plakband, 
die ziet er een beetje apart en ook een beetje kwetsbaar uit. Maar ik had hem goed getest en wist dat die sterk was, voor mij is hij ideaal omdat dit ongeveer het enige ontwerp is waar mijn benen niet langs schuren, een probleem dat ik met veel andere frametassen had. 
Aan veel mensen laat ik zien hoe de super eenvoudige klittenband sluiting werkt. Ergens wel leuk die interesse, maar ik moet nog wat voorbereidingen doen. Nog alle bagage precies goed inpakken, nog even kijken hoe ik de gps tracker handig kan meenemen en nog zoveel mogelijk reserve binnenbanden
aan mn fiets plakken. Liever 5 teveel dan 1 te weinig. Ondanks de gunstige weersvoorspelling heb ik toch wat extra kleding mee, het wordt gelukkig niet mega heet, maar het kan zeker in de bergen s avonds en s nachts nog wel fris zijn. 

Na de bikecheck, de laatste voorbereidingen en na nog 20x te hebben uitgelegd hoe de frametas open gemaakt kan worden met de simpele klittebandsluiting mogen we met 300 mensen starten in op de wielerbaan. Aangemoedigd door veel mensen rijden om 20:00 we een ronde over de wielerbaan, echt mooi om zo te mogen starten. 
Op het begin rijden we over de bekende klimmen van de Ronde van Vlaanderen, ook supermooi, door het grote deelnemersveld kan ik hier al lekker wat mensen voorbij rijden, terwijl het langzaam donker wordt. De meeste van de klimmen heb ik nog nooit gereden en om dat nu zo te doen in het schemerdonker wetende dat ik nu eindelijk na alle voorbereidingen echt op weg ben naar Istanbul is wel megagaaf.  Op de laatste klim van het startparcours De Muur van Geraardsbergen krijg ik nog wat extra aanmoedigingen en daarna begint de rust van de rustige wegen in de nacht. En toen nog 3900km tot Istanbul, wordt vervolgd

Vanaf Geraardsbergen heb ik nog precies dezelfde route richting Straatsburg als vorig jaar. Het is soms goed opletten en lekker op het opzetstuurtje liggen en een goed ritme zoeken. Ik merk dat mn achterband langzaam zacht wordt. Ik had al het vermoeden dat de latex binnenband iets te snel druk verloor. Normaal moeten zulke banden ongeveer iedere 24 uur bijgepompt worden, maar nu is hij na 6 uur al veel te zacht. Even snel lucht bij pompen kost ook maar 1 minuut, dus dat is ook geen ramp. Ik wissel hem wel als ik lek heb, dan kost het me nu in ieder geval nog geen reserveband. 
 
 Het stuk tot Straatsburg is eigenlijk een kopie van vorig jaar; de nachts is relaxed, de zonderopkomst is mooi en de glooiende Franse wegen trappen lekker weg; zelfs de weg met wegwerkzaamheden is weer afgesloten door wegwerkzaamheden. 
Na Straatsburg lig ik kort achter oud winnaar Josh Ibbett. Gek genoeg lijken de meeste mensen veel een route veel noordelijker te kiezen. 
Een lastige klim en een kleine valpartij later pak ik laat in de avond een hotel. Ik lig mooi voorin, maar misschien heb ik toch de verkeerde route gekozen. 
Ik lig 6 uur het in hotel waarvan ik er 5 uur heb geslapen en heb daarmee al gelijk weer wat plekken verloren. Het boeit me niet zo en rijd richting de Bodensee. 
Langs de Bodensee is het redelijk vlak, maar met al het verkeer schiet het nog niet erg op. Na de Bodensee beginnen de heuvels richting Innsbruck. 
Het zijn geen echte hoge bergen, maar de voortgang is langzaam. Ik bel een paar hotels kort na de Brennerpass, maar bij geen van hen kan ik na 12 uur snachts inchecken. 
Dit had ik eigenlijk thuis al moeten voorbereiden. Zonder goed plan voor de overnachting hoop ik dat ik in Innsbruck ter plekke maar een hotel kan vinden en dat lukt gelukkig. 
Na weer een korte nacht rijd ik 's ochtends om 4.00 weg in het hotel in de regen. S nachts in de regen fietsen na weinig slaap blijft toch wel een dingetje. 

Het wordt langzaam droog. De Brennerpass richting Italië is een behoorlijke bergpas. De hoogste die ik in de Alpen heb. 6 jaar geleden reed ik deze ook met TCR, 
toch blijf het wel indrukwekkend. In de afdaling begint het weer te regenen, ik ben blij met mn regenbroek,
 maar de regen in de afdaling blijft heel koud. 
Ik stop bij een hotel. Een half uur later zou ik hier evt kunnen aanschuiven bij het ontbijt, het klinkt heel verleidelijk,
maar een half uur pauze kan ik me ondanks de regen niet veroorloven. 

Het wordt gelukkig weer mooi weer en ik rijd door naar het eerste parcours in Slovenie. De route is best mooi, 
maar bijna hetzelfde als vorig jaar en 6 jaar geleden. 
De pijn in mn voeten is soms wat vervelend, maar op de automatische piloot blijf ik wel lekker mn kilometers wegtrappen. 
Nu alle verschillende routes steeds meer bij elkaar komen wordt ook duidelijk dat mn achterstand op de top10 al echt groot is. 
S avonds rijd ik Slovenie binnen, het hotel net voor de grote Mangart Sedlo klim is al volgeboekt en eigenlijk is het ook nog te vroeg om te gaan slapen. 
Terwijl het donker wordt rijd ik de reusachtige klim met meerdere tunnels en soms diepe afgronden op. Er staat ook wel een beetje wind 
en de weersvoorspelling gaf een kleine kans op regen. De regen blijft gelukkig weg. Als ik boven kom is het helemaal donker. Op zo'n hoge berg
in het donker had ik vorig jaar op de Stelvio ook, maar is toch ver buiten mn comfort zone. De afdaling is koud, ik kleed me maximaal aan met alle gewone kleding en regenkleding
 en neem soms een korte pauze om weer iets op te warmen. Ik merk dat ik nu ook wel echt moe begin te worden en wil slapen. Een hotel kort aan de route blijkt volgeboekt en 
mn behoefte om te slapen is te groot om nog te wachten tot een grotere plaats een uur verderop dat ook nog iets van de route afligt. 

Met al mn kleding aan ga ik ergens in een wat ruime berg liggen. Mn fiets naast me en lekker slapen. Het is koud, maar in de bivakzak is het te doen. 
Het is alweer een jaar geleden dat ik ergens langs de kant van de weg heb liggen slapen, het blijft toch altijd wat onwennig. 
Als de wekker na 5 uur gaat voel ik me nog steeds moe, dus blijf nog 2 uur extra liggen. Als ik eindelijk weer op de fiets zit heb ik weer wat plekken verloren, 
maar er zit weer beweging in, ik voltooi de afdaling en doe mn regenkleding eindelijk weer uit. Ik voel me matig en probeer toch wat door te fietsen zonder te forceren. 
Gelukkig kan ik ergens enigszins normaal ontbijten en naar de wc. Mn spijsvertering gaat niet goed, maar ik moet verder. 
Even later weer diarree en het slechte gevoel wordt niet beter. Er staat weer een hoge klim op het menu richting het Control Point aan het parcours. 
Doorrijden is niet meer de ambitie en meerdere deelnemers komen me voorbij. Als ik dan eindelijk het Control Point heb bereikt als 59e neem ik een lange pauze, 
om goed te eten en te drinken, maar ook om mn spijsvertering wat rust te geven. 
Opgeven zit in mn hoofd. Tot Slovenie was het makkelijke deel. Als het in Bulgarije of Turkije in de middle of nowhere zo slecht gaat dan zijn de problemen nog veel groter. 
Ik heb ook geen zin om mn lichaam helemaal de vernieling in te rijden met alle risico's die daarbij horen voor een anonieme uitslag. 
De race is nu toch al mislukt. In Slovenie ben ik gelukkig nog redelijk dichtbij huis. Morgen kan ik de trein nemen en dan ben ik mooi op tijd weer terug. 
Later in de race opgeven maakt de terugreis alleen maar lastiger. 

Zo zit ik op een klapstoel een beetje naar de berg tegenover me te staren bij het Control Point. Het lukt me redelijk goed om mezelf te overtuigen dat het 
geen zin heeft om door te gaan. Maar in Race Around THe Netherlands dit jaar was ik ook al uit de race gestapt; 2x opgeven in 1 jaar is wel teveel eigenlijk.  
Na meerdere hotels gebeld te hebben blijkt er nog maar 1 hotelkamer van 180 euro beschikbaar. Alleen deze kamer met extra mooi uitzicht over de bergen was nog beschikbaar,
als ik er aankom doe ik de gordijnen dicht en ga gelijk slapen. 

De volgende ochtend sluit ik lekker aan bij het hotel ontbijt. Er zijn weinig dingen ter wereld zo mooi als een uitgebreid ontbijt tijdens of direct na een race. 
Lang slapen in een fatsoenlijk bed heeft me goed gedaan, en dit ontbijt pak ik ook maar even mooi mee. Ik kan nog altijd ruim binnen de tijdslimiet finishen 
en zolang ik me goed voel is er eigenlijk geen reden om niet door te gaan. 

Het weer in Slovenie is goed, de wegen zijn en niet te druk, de uitzichten zijn mooi en ik loop volop te genieten. Voor ik het weet zit ik weer redelijk door te rijden, 
het contrast met gisteren kan bijna niet groter. Ik krijg weer extra motivatie wanneer ik andere deelnemers inhaal. Wie weet ben ik nu veel meer hersteld dan anderen en 
kan ik ondanks de grote achterstand nog weer mensen inhalen. Door Llubanja en Zagreb is het druk, maar verder kan ik redelijk goed doorrijden richting Bosnie, 
na 11 uur slapen durf ik wel wat langer door te fietsen nu en desnoods buiten even te slapen. 

De avond begint en de wegen richting de grensovergang naar Bosnie worden steeds rustiger. Van deze grensovergang kon ik geen openingstijden vinden, 
dus het is een beetje gokken dat ik door kan fietsen naar Bosnie. 's Nachts om half 1 staat er een kilometerslange rij auto's net voor de grens. 
Altijd leuk om met de fiets alle wachtende auto's voorbij te kunnen rijden. De grensovergang is 's nachts blijkbaar gewoon over en ik kom in Bosnië. 

Hier zijn de eerste blaffende honden, gelukkig zitten ze bijna nog wel allemaal achter een hek, maar op de Balkan zijn er ook genoeg wilde honden, 
dus ik ben toch steeds op mn hoede. De wegen zijn soms heuvelachtig waarbij ik voor mn gevoel bijna stil sta en later de grote weg naar Banja Luka 
waar de auto's en vrachtwagens soms hard voorbij komen.  s Nachts om 3 uur door Bosnie fietsen; niet de leukste ervaring, maar wel een unieke.
Ik besluit toch nog even kort in een bushokje te gaan slapen. Vanwege het risico op landmijnen kan ik niet zomaar in de bosjes gaan liggen 
en een bushokje op een rustige plek slaapt over het algemeen wel prima als ik een beetje moe ben. 

Bosnie gaat wel lekker, het is heet. De route van Banja Luka naar Sarajevo gaat grotendeels over bekend terrein, vorig jaar fietste ik hier ook, 
maar voor mn gevoel was het gisteren. Op de automatisch piloot rijdt ik hier door de hitte. Ergens stop ik bij een klein winkeltje om wat eten te kopen,
ineens komt het TCR media team. Terwijl ik een paar flesjes weggooi komen er 2 fotograven uit de auto met grote camera's om dat haarfijn vast te leggen, 
de aardige vrouw van het winkeltje kijkt bedenkelijk naar wat er gebeurt. 

's Avonds net 7 uur komt ik aan bij de start van het parcours. Dit wordt een zwaar parcours en ik voel me moe dus pak ik een hotel kort aan de route. Ik heb zin om
weer wat langer te slapen en bij goed daglicht over het parcours te gaan. Nu de uitslag toch niet meer echt uitmaakt kan ik me dat ook permitteren. 

De volgende ochtend fiets ik het parcours op, Bosnisch gravelweg. Gravel is tegenwoordig een verzamelnaam voor ongeveer alle onverharde wegen en paden. 
Van lekker rijdende zandwegen tot bijna onbegaanbare rotspaden. Deze gravelwegen zijn op het begin nog wel begaanbaar. De extra uitdaging van het zoeken naar de goede
grip en het vermijden van de stenen is wel leuk. Al snel waan ik me ver buiten de bewoonde wereld. De uitzichten in de bergen op de verlaten zandpaden is mooi.
Ik kom een herder tegen die lek heeft met zijn auto. Hij kan geen Engels, maar hij wijst naar zijn wiel wat lek heeft. Ik heb natuurlijk een pompje mee en ook een adapter
voor een autoventiel (voor als ik evt alleen binnenbanden met autoventiel kan kopen). Ik help hem om zijn autoband op te pompen. Het duurt even maar we krijgen er genoeg 
lucht in zodat hij weer verder kan rijden. Wat een bijzonder leven heeft deze man waarschijnlijk als hij dagelijks met een kudde koeien door de bergen te loopt. 

Het goede gravel gaat langszaam over in steeds meer stenen en rotsen die onberijdbaar zijn. Dan maar wat stukken lopen. Het maakt het wel episch, eigenlijk vind ik wel 
mooi dat dit soort stukken erin zitten, maar voor mn raceschoenen is dit geen goede ondergrond. 

Top Sports

Bas Vlaskamp

Transcontinental Race

14 Photos

5 Comments

Segments

Sign up to view more activities from Bas Vlaskamp

Namiddagrit

Ochtendrit

Ultrafietsen Social Ride

Namiddagrit - 160 cranks

Eerste rit van het jaar

Want to see more?

The #1 app for runners and cyclists

Sign Up for Free. Track your progress and reach goals. Join 100 million active people on Strava.

See More from Bas